Koliko često ste nervozni i mislite da vam treba neki od lijekova za smirenje ?
Nikad
Rijetko
Često
Uvijek

KLINDAMICIN

Klindamicin je hlorovani derivat prirodnog antibiotika linkomicina koji je dobijen iz Strptomyces lincolnesis. Linkomicin je po dejstvu sličan eritromicinu, ali je toksičan pa se danas više ne upotrebljava.
Klindamicin djeluje protiv streptokoka, stafilokoka i pneumokoka. Enterokoke i gram negativne bakterije i Clostridium difficile (uzročnik pseudomembranoznog kolitisa) su rezistentni (otporni) prema klindamicinu. Bacteroides i druge anaerobne bakterije su osjetljivi. Rezistencija bakterija prema klindamicinu nastaje uslijed mutacije na receptorskom mjestu na hromozomu.
 
Poslije oralne primjene (na usta) klindamicin se odbro resorbuje, nezavisno od prisustva hrane u želucu. Aktivna koncentracija antibiotika postiže se u svim tkivima, uključujući i kosti, ali ne i u cerebrospinalnom likvoru (moždano-moždinskoj tečnosti). Veći dio klindamicina metaboliše se u jetri, dok se u mokraći izlučuje svega 10% lijeka. Poluvrijeme eliminacije iznosi 4-6 sati.
 
Indikacije – Najvažnija indikacija za primjenu klindamicina su anaerobne infekcije izazvane Bacteroidesom (posebno Bacteroides fragilisom) ili drugim anaerobima koji su rezistentni (otporni) na peniciline, a vrlo često učestvuju u mješovitim infekcijama. Ovakav tip infekcije može se naći i kod penetralnih rana u abdomenu, septičkog abortusa, asiracionoj pneumoniji. Meningitis ne treba liječiti ovim lijekom zato što slabo prodire hematoencefalnu barijeru. Klindamicin se koristi kao rezervni lijek u stafilokoknim infekcija naročito kada one zahvataju kosti (osteomijelitis).
Oralna doza klindamicina iznosi 150-300 mg na svakih 6 sati. Kod djece dnevna doza iznosi 10-20 mg po kilogramu tjelesne težine. Parenteralno (u vidu injekcija) klindamicin se primjenjuje u dozi od 600 mg (najčešće intravenski) na svakih 6-8 časova.
 
Neželjeni efekti – najčešći su gastrointestinalne tegobe (mučnina, povraćanje, proliv). Klindamicin može prouzrokovati oštećenje funkcije jetre, sa žuticom ili bez nje. Najteži i najopasniji neželjeni efekat klindamicina je kolitis sa učestalim krvavo-sluzavim stolicama, povišenom temperaturom i veoma jakim bolovima u stomaku. Opisani su i smrtni slučajevi poslije ovakvog kolitisa. Učestalost ovog tipa kolitisa uslijed primjene klindamicina je prilično visoka i predstavlja ozbiljnu smetnju široj primjeni klindamicina. Izazivač ovog tipa kolitisa je najčešće toksigeni Clostridium difficile, koji je inače normalni stanovnik crijevne flore, ali ''podivlja'' u toku primjene klindamicina. U svakom slučaju ovu opasnu komplikaciju je neophodno što prije dijagnostikovati, odmah obustaviti dalje korišćenje klindamicina i započeti liječenje oralnom primjenom vankomicina ili metronidazola.
 
Primjena klindamicina se ne preporučuje kod trudnica i novorođenčadi.